Merhaba Dünya…

Hani, “Dünya küçük” diyoruz ya! Bence her insan kendi incir çekirdeğinde, kendi Dünyacığında yaşar. Ben de kendi çekirdeğimin içindeyim. Aslında hayat biraz bize sunulanları yaşamacılık oyunu. Birnevi içine doğduğumuz incir çekirdeğinde olanların yerini değiştirmece.  Bana da bir hayat sunuldu doğduğumdan beri. Hayır diyebilir misiniz? Eh bazen, ama çoğu zaman değil. Şimdiye kadar da sunulan parçaları düzenlemek ve algılamakla meşguldüm. Ama size bu hayatı sunanlar sizden sorgulamadan kabullenmenizi, ve o incir çekirdeğinin içinde döne döne, size verilenlerle yaşamanızı isterler. Ufacık bir evde bir ömür geçirmek gibi. Senede bir eşyaların yerini değiştirip mutlu olmak! “Oh, değişiklik oldu ne güzel. Ferahladı da ev di mi? Ferahladı vallahi ferahladı.”

Bense bunu yapamadım, tatmin olamadım bana sunulanlardan. Yırttım çekirdeğin kabuğunu biraz ucundan! Ufak bir delik ama ufacık, gücüm yettiği kadar. Deldim ya, siz ona bakın! İyi mi kötü mü bilemiyorum ama ışık sızıyor yırtıktan. Sızan ışık ne renk onu da bilmiyorum, henüz kestirecek birikime sahip değilim.

Amacım sadece fotosentez, ışıktan bilgi üretmek. Yaşamaya yetecek, hakkını vererek yaşamaya yetecek kadar bilgi. Böylece kendi çekirdeğimi doldurabilirim. En azından doldurmaya çabalayabilirim. Bir incir çekirdeği değil mi? Alt tarafı ufacık bir incir çekirdeği dışarıdan bakınca. İçinden bakınca, daha doğrusu içinde olduğunu farkedince ürkütmeye başlıyor insanı. O kadar büyük  ki boşluklar, nereye dönsen, nereden başlamak istesen diğer taraf boş kalıyor. Üstelik bu fotosentez işi bitkide nasıldır bilmem ama insanda tamamen kendi kontrolünde olmuyor, olamıyor. Akışkan birşey bilgi, doğru düzenlemediğinizde, doğru yerlere koymadığınızda akıp gidiyor. Hiçbir işe yaramıyor.

İşte iki paragraftır bu yüzden saçmalıyorum. Bu blog temelde fotosentez esnasında çıkan en temel ürünü unutmaya karşı korumaya almak için. Okunma çabası da var biraz, insan mutlu olur derdini paylaştığında. Sanırım kafamın ne kadar karışık olduğu bu yazıdan da bellidir. Umarım şu blogdan bir parça işinize yarar, ve umarım bir hevesle girdiğim blog yazma işini devam ettirebilirim. Çünkü buna gerçekten ihtiyacım var.

Ya da belki de deliriyorum! Artık zamanla anlaşılır.